Excuse me?
Het is alweer een week na Castlefest 2025 en op een tuinfeestje bij de buren werd ik door een kennis nog eens met de neus op de feiten gedrukt. Het is namelijk een gegeven dat het mij aan elk greintje verkooptalent ontbreekt en dat dit de oorzaak kan zijn van mijn lage verkoopcijfers.
We lopen het weekend CF even door; zaterdag was een goede dag, ik werd amper door mijn gebrek aan verkooptalent gehinderd, want door de jaren heen zijn er enkele mensen van mijn boeken gaan houden en zij waren het dan ook, die voor dat ene boek kwamen of die er twee meenamen voor de speciale prijs, en ik had daardoor een hele fijne, rustige verkoop. Zondag was echter een geheel ander verhaal, op volkomen ander papier. Ook heb ik geen idee of het van invloed was, maar de verdeling van onze tafels was anders, waardoor Marieke en Ciska naast elkaar stonden, dan kwam ik en aan mijn andere zijde stond Rianne. Eigenlijk was het heel typisch om vanachter mijn tafel te kunnen bekijken hoe Rianne en ik als het ware volledig over het hoofd werden gezien door de boekenliefhebbers, die met boodschappentassen vol met geweldige boeken van onze sterverkopers! (en ik gun het ze) en natuurlijk volledig in de hemel bij de gedachte aan wat ze vanavond gingen lezen, met een boog voorbij onze tafels – uiteraard ook met ontzettend mooie en interessante boeken – liepen, hun ogen strak op de tafels aan de andere kant van de tent, eveneens vol boeken.
Maat tot zover de algehele afwezigheid van mijn marketingskills, door schade en schande wijzer geworden en aan jullie om mij een hart onder de riem te steken. 😉
Terug naar “Een hobby???”
Mensen bedoelen het goed, daarom spreek ik ze ook al jaren niet meer tegen, maar mijn schrijven een hobby noemen, klopt niet met de feiten. Want waarom zou ik met mijn manco – ik heb traumatisch hersenletsel, een nah, wat betekent dat ik prikkelgevoelig ben, vergeetachtig, snel oververmoeid, last van afasie (moeite met communiceren), slecht kan plannen, concentratieproblemen heb etc.–, op een festival als Castlefest gaan staan? Of op eender welk grootschalig boekverkoopevenement?
Het kost karrenvrachten aan energie en toch doe ik het. Gewoon omdat ik het leuk vind, omdat ik sociaal ben, graag onder de mensen kom en ook al kost het me (soms te) veel, het verrijkt me ook. Maar als dit de enige reden is, dan kun je toch gewoon een kaartje kopen, zie ik je denken. Aha, nee, dan ga ik liever naar een museum, want er is een nog belangrijkere reden: ik wil mijn verhalen naar buiten brengen en mijn boeken gelezen zien worden, ik wil weten wat lezers vinden… Ik ben dus net als elke schrijver.
Een andere reden waarom ik schrijven geen hobby kan noemen, is dat mijn drang tot schrijven me ook weleens te veel energie kost. Dit is mijn intense behoefte om de exacte woorden te vinden, die uitdrukken wat ik wil dat de lezer begrijpt. Ik doe lang over het schrijven van een boek, maar niet alleen vanwege de vele herschrijfrondes; de laatste jaren werd ik afgeleid door mijn mantelzorgtaken en de nasleep van een sterfgeval, maar ook door andere schrijfprojecten, social media en door het leven dat verder gaat en steeds harder lijkt te rennen. En ondertussen zit mijn hoofd te vol met plannen, met prikkels, met wel willen, maar niet weten hoe en wanneer ik verder kan schrijven aan mijn volgende project. Ik heb al iets van een plot (da’s voldoende voor een organisch schrijver als ik), toch blijven er steeds nieuwe lijntjes en situaties te zijn, die niet goed voelen. Zolang dat voortduurt …
En een hobby doe je toch ter ontspanning?
Als laatste voer ik aan dat ik heel graag eindelijk eens wat van al dat geld dat ik er in die vijftien jaar of meer heb ingestopt, terug wil zien vloeien, maar of ik dat ooit zal gebeuren, is nog maar zeer de vraag.
En hiermee staak ik de bewijsvoering.
Maar ik ben wel meer gaan lezen. Dat is hobby én verrijking. Heerlijk. 🥰