Lieve mensen, eindelijk heb ik door een andere indeling van mijn tijd de ruimte gevonden om mijn grote stapel NTLboeken in te korten. Ook ben ik, omdat ik een cursus social media heb afgerond (naast nog wat andere zeer interessante en nuttige online cursussen), weer wat vaker op facebook en Instagram te ontdekken … als je oplet, want ik kan mezelf al bijna niet meer bijhouden 😂
Zoals veel van mijn lezers zo langzamerhand wel weten, is het voor mij een bijna onmogelijke opgave om regelmatig een blog te schrijven, toch mag je me op mijn woord geloven: het is geen onwil. Wanneer het druk is in mijn hoofd – en dat is dus zo het grootste deel van de tijd – dan blijkt er gewoon geen ruimte te zijn gereserveerd voor inspiratie, nieuwe ideeën, anekdotes, noem maar op: ik krijg niets binnen waarover ik kan bloggen. Maar ik vertelde al dat ik nu ga als een speer, dus profiteer er van.
Ook heb ik genoten van de boeken, die ik de afgelopen tijd heb gelezen: Adem, De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan en November.
Ik ga ze niet bespreken, daar zijn andere kanalen veel beter in; wel vertel ik jullie wat wetenswaardigheden over mijn gedachten tijdens en na het lezen:
- Adem van Luc Vos is het vierde deel van de serie die verhaalt over Anne Verhelst. Ik denk dat het me niet kwalijk genomen mag worden dat ik onbewust direct een vergelijking trok met mijn eigen thriller Zucht. Gelukkig is die vergelijking niet aan de orde, want dit is een politiethriller, die handelt over een serie onverklaarbare verstikkingen in Antwerpen. Ik houd van de boeken van Luc Vos en van Anne.
- De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan van Milan Kundera. Omdat het verhaal een enorme gelaagdheid heeft – tenslotte is dit een totaal ander genre is dan ik normaal lees –, moest dat hoofd van mij meer moeite doen om de aandacht vast te houden, maar ik heb genoten van de taal, de virtuositeit ervan. Dit boek zal ik alleen om het gebruik van de taal gaan herlezen.
Een citaat : (Karenin is de hond. 😉) “Om zes uur rinkelde de wekker. Dat was Karenins moment. Hij wachtte ongeduldig op het gerinkel dat hem het recht gaf op bed te springen, op hun lichamen te trappelen en kopstootjes te geven. Ooit, lang geleden hadden ze geprobeerd hem dat af te leren door hem het bed af te gooien, maar hij was hardnekkiger dan zij en had zijn rechten uiteindelijk uitgevochten.” Dit is geen pure poëzie, maar Kundera heeft het perspectief van de hond zo mooi vormgegeven dat de tekst er een speciale lading door krijgt. - November van Thomas Olde Heuvelt. Enkele families in een bepaalde straat leiden hun volmaakte levens met perfecte liefdes en met werk dat hun nog verder complementeert. Daar moet voor betaald worden en dat gebeurt dan ook in november. Ik houd van Thomas, we hebben elkaar leren kennen op de Stephen King Fanclubdag in 2006. Daar heb ik De onvoorziene en Phantasamnesia van hem gekocht en er ontstond een discussie tussen schrijvers (hoewel ik nog niets had uitgegeven) over seks in een verhaal, die ons onmiddellijk verbond. Daarna zijn we altijd in contact gebleven totdat hij serieus succes kreeg. Hij begon met publiceren in het buitenland en ik kreeg het te druk met mijn eigen boekpublicaties. en familiale omstandigheden. November pakte me aan de arm, zijn greep werd steeds strakker totdat iedere vinger afzonderlijk in mijn huid was achtergebleven. Het einde was een verrassing, maar desondanks kon er geen andere uitkomst zijn. Chapeau, Thomas.