“Ik heb een heel zwaar leven, echt waar, heel zwaar. Alles is zo moeilijk, moeilijk, moeilijk …”
Een ontegenzeglijk geweldig lied, werkelijk; zo hilarisch en op een compleet bizarre manier toepasselijk op mijn leven: ik zet gewoon even wat nuchtere feitjes op een rij:
- in een paar jaar tijd ben ik twee ooms, twee tantes en zelfs mijn lieve moeder verloren;
- mijn hond is veel te jong gestorven aan een tumor;
- ik ben vanaf ’21 enkele keren aan mijn oog geopereerd en de genezing komt maar niet van de grond;
- ik heb een ontsteking gehad aan mijn buik waardoor ik vijf maanden met een open wond heb moeten rondlopen.
- en o ja, ik heb ook nog een ongeluk gehad met de auto, die total loss was, maar daar heb ik weinig of niets aan over gehouden. Gelukkig, hoewel het voor mijn nah wel een periode is geweest met veel te veel prikkels, wat me enkele maanden heeft gekost om van te herstellen. (Daar had ik trouwens ook een blogje aan gewijd. 😉)
Maar hé, serieus, geloof me, dat zijn nu eenmaal de feiten. Dit is me overkomen en klagen dient geen enkel doel. Ik ken geen oorlog, ben niet gevangen of gegijzeld en wordt niet gemarteld.
Bovendien is alles genezen, op het verdriet over mijn familie, bovenal mijn moeder, en op de conditie van mijn oog na, en dat gaat ook allemaal vast wel goed komen.
Wat me echter daarnaast of erbovenop toch nog wat zorgen baart, is dat voorgaande misschien ook nog van invloed kan zijn geweest op mijn schrijven, want hier gaat het nu echt helemaal niet zo erg lekker.
Ik ben de afgelopen jaren aan tenminste drie boeken beginnen te schrijven en ik had sommige al bijna klaar, maar ik was niet tevreden. Ze voelden gewoon niet goed. Dus na eens diep te hebben nagedacht, begon ik te schrijven aan een thriller, die enigszins semibiografisch wordt en waar ik logischerwijze nogal mee worstel. Die ga ik sowieso afschrijven, maar om de druk voor mijn inspiratie weg te halen, laste ik een pauze in. Ik wil ook niet stilvallen, dus ik begon met het herschrijven van Bron. Dat gaat nog steeds lekker, want ik kreeg dat heerlijke in the flow-gevoel weer terug. Even. Want … die staat nu ook “on hold” omdat ik een deadline heb voor een kort verhaal (dat overigens ook al niet gaat zoals ik dat gewend was).
Wat is hier aan de hand?
Waar is mijn muze? Inspiratie? Wat is dat ook alweer? Of komt ze wel binnen, maar herken ik het gevoel niet meer? Heeft ze zich vermomd?
Voor een writersblock duurt alles wel erg lang. Ik ben mijn stok achter de deur kwijt; een motivatie, de vriendelijke por van: Waarom schrijf je niet? Of die fanatieke met scherpe knokkels, die klinkt als: Ga gvd eens aan de gang! We willen weer wat lezen!
Maar ik ben zoekende, ik ga ze vinden, want ik geef niet op; ik beschouw deze blog als een goede oefening.